implanty jednofazowe

Włoska szkoła implantologiczna

Rozwój nowoczesnej Implantologii Szkoły Włoskiej przypada na lata pięćdziesiąte XX wieku i jest związany z postacią włoskiego dentysty z Modeny dr Manilo Formigginiego, który w styczniu 1957r w Mediolanie, przedstawił trzy leczone przez siebie przypadki. Zaprojektowany przez niego implant miał kształt spirali-śruby. Konstrukcja wszczepów była głęboko przemyślana, tak aby pomiędzy spiralami dochodziło do wrastania tkanki kostnej.


W latach 1957-1961 prof. Ugo Pasqualini na Uniwersytecie w Modenie przeprowadził badania, których celem było:

  • wyłączenie komunikacji implantu ze środowiskiem jamy ustnej;
  • ocena sposobu obciążenia implantu;
  • ocena możliwości odbudowy osteogenetycznej tkanki kostnej;
  • określanie biozgodności różnych materiałów;

Wnioski z tych badań zostały docenione po wielu latach, stając się podwalinami obecnej teorii stosowania natychmiastowego obciążenia implantów jednofazowych. W wielu kolejnych badaniach, wykazano liczne korzyści, wynikające ze stosowania tego rodzaju implantów. W 1972 dr Dino Garbaccio sformułował teorię bikortykalizmu. W 1975 roku dr P.L. Mondani zaprojektował pierwszą spawarkę wewnątrzustną wykorzystującą zjawisko implanty synkrystalizacji. Te odkrycia przyczyniły się do rozwoju całkowicie oryginalnej i typowo włoskiej techniki implantologicznej opartej o zabiegi rekonstrukcyjne z natychmiastowym obciążeniem implantu. Obecnie podstawowym materiałem, z którego wykonywane są implanty stomatologiczne jest tytan.

Tytan jest materiałem biotolerancyjnym i biokompatybilnym, dzięki czemu możliwe jest połączenie żywych komórek z powierzchnią metalu. Wykazuje też właściwości bakteriostatyczne w kontakcie z florą bakteryjną.Włoska szkoła implantologiczna stworzyła i zastosowała implanty monolityczne-jednofazowe oraz opracowała metodę przygotowania łoża implantu, czyniąc technikę mniej traumatyczną, a przede wszystkim nie dopuszczającą do przegrzewania tkanki kostnej. Dr Giordano Muratori udoskonalił implant Formigginiego, formułując w 1962 r. dwie fundamentalne zasady:

Konstrukcja implantów powinna być bardzo zróżnicowana, podobnie jak zróżnicowane są warunki podłoża, z którymi implantolog ma do czynienia w naturze; Implanty powinny być izotopiczne, tzn. należy je umieszczać w identycznej pozycji, w jakiej występowały uprzednio zęby naturalne. Te dwie zasady podkreślają konieczność planowania zabiegu implantologicznego w taki sposób, aby dostosować się do każdych warunków anatomicznych. Są one aktualne do dnia dzisiejszego, prowadząc do wniosku, że należy stosować różne typy i kształty implantów uzależniając ich wybór od warunków otoczenia kostnego.




Jak działają implanty jednofazowe

implanty

Implanty tego typu są jednofazowym-monolitycznym, tytanowym wszczepem zębowym, w którym część wewnątrzkostna oraz filar protetyczny stanowią jedną zaprojektowaną całość. Implanty mogą podlegać natychmiastowemu obciążeniu, zapewniając wsparcie dla stałych uzupełnień protetycznych, natychmiast po ich wprowadzeniu. Metoda ta jest mało inwazyjna i ma tę ważną zaletę, że znacznie skraca czas rehabilitacji i gojenia, dzięki zredukowaniu liczby zabiegów chirurgicznych w obrębie błony śluzowej i kości wyrostka zębodołowego. Implanty jednofazowe poddawane natychmiastowemu obciążeniu wymagają tylko niewielkiej bezpłatowej interwencji chirurgicznej polegającej na wykonaniu dwu milimetrowego nacięcia błony śluzowej.

Ważną zaletą stosowania implantów jednofazowych jest możliwość ich bezpośredniego wprowadzenia po wykonaniu ekstrakcji zęba, w razie potrzeby od razu również można wykonać zabieg rekonstrukcji kości. Implanty te umożliwiają wykonanie tymczasowych koron lub mostów podczas jednej wizyty, następnie pobranie wycisków i wykonanie stałego uzupełnienia protetycznego w ciągu kilku wizyt na przestrzeni trzech-sześciu miesięcy. Czas potrzebny na przeprowadzenie całej procedury rekonstrukcji wyrostka zębodołowego ulega znacznemu skróceniu porównaniu z innymi systemami wykorzystującymi implanty dwufazowe. Pacjent od razu po zabiegu implantacji nie może normalnie przeżuwać, ale nie ma poczucia dyskomfortu związanego z koniecznością pokazywania braków w uzębieniu, szczególnie jeśli dotyczy to odcinka przedniego jamy ustnej. Ograniczenia w możliwości przeżuwania trwają przez około dwa miesiące.

Jednofazowe implanty poddawane natychmiastowemu obciążeniu stanowią również korzystną alternatywę dla pacjentów, u których kość wyrostka zębodołowego jest zredukowana. Wszczepy te mogą być dostosowane do istniejącej tkanki kostnej prawie w każdym przypadku.




Kiedy możemy zastosować implanty jednofazowe

implanty

Implanty natychmiastowe jednofazowe -wprowadzane bezpośrednio po ekstrakcji zęba są od kilkunastu lat znaczącym kierunkiem rozwoju implantologii, którego wyrazem jest dążność do zminimalizowania czasu, jaki upływa od momentu usunięcia zęba do jego zastąpienia w pełni funkcjonalnym implantem obciążonym ostateczną pracą protetyczną.

Określenie implant natychmiastowy, może dotyczyć zarówno jego wprowadzenia bezpośrednio po ekstrakcji zęba, jaki i obciążenia protetycznego bezpośrednio po implantacji (implanty obciążane natychmiastowo). Implantacja tuż po ekstrakcji stała się obecnie powszechnie akceptowanym sposobem leczenia. Można ją stosować bezpośrednio po usunięciu zębów z powodu chorób przyzębia-paradontozy, przy złamaniu i resorpcji korzeni, przy uszkodzonych wkładach koronowo-korzeniowych czy powikłaniach leczenia endodontycznego.

Zastosowanie implantów jednofazowych pozwala na uzyskanie bardzo dobrych rezultatów, biorąc pod uwagę nie tylko estetyczny aspekt stanu przyzębia, gdyż pozwala na zachowanie tkanek miękkich w przestrzeniach międzyzębowych, ale również dlatego że zapobiega resorpcji wyrostka zębodołowego oraz recesji tkanek miękkich po usunięciu zęba.

implanty

Szczególnie w implantologii nasuwa się następujące pytanie związane z zabiegami ekstrakcji: w jaki sposób można zmniejszyć wielkość resorpcji, zachodzącej zazwyczaj w nieunikniony sposób w wyrostku zębodołowym oraz jak zmniejszyć zanik przyległych tkanek, a tym samym jak zapobiec konieczności wykonywania późniejszych zabiegów augmentacji? W zależności od ilości i jakości kości w miejscu zabiegu, mamy do dyspozycji trzy możliwości postępowania po ekstrakcji. Po pierwsze można przeprowadzić natychmiastową implantację. Po drugie można podjąć działania, mające na celu zachowanie kość wyrostka zębodołowego. Można również pozostawić zębodół poekstrakcyjny bez jakichkolwiek działań.

Każde postępowanie ma swoje zalety i wady, a także swój zakres wskazań indywidualnych dla danego pacjenta. Implantacja natychmiastowa jest zabiegiem trudnym technicznie, możliwym do wykonania, gdy obszar implantacji jest wolny od stanów zapalnych i gdy są zachowane struktury kostne wokół zębodołu. Ważnym czynnikiem dla zapewnienia klinicznej osteointegracji implantu jest więc jego podstawowa stabilność. Technika ekstrakcji zębów ma bardzo istotne znaczenie, ponieważ od niej zależy wysokość oraz stan zachowanych ścian zębodołu.

W przypadku zębów, wokół których w obrębie zębodołu dochodzi do zaawansowanych zmian periodontologicznych i rozległej resorpcji w trzech wymiarach, dzięki technice socket preservation można jednak zachować zębodół lub wyrostek w pewnym zakresie ograniczonym do wysokości zachowanych ścian zębodołu. W przypadku postępowania z zastosowaniem implantów jednofazowych , zanik tkanki miękkiej w przestrzeniach międzyzębowych jest nieznaczny. Ponadto, w przypadku postępowania jednoczasowego dziąsło w obszarze powierzchni stycznych pozostaje między zębami nietknięte. W przypadku postępowania jednoczasowego należy liczyć się z rozległymi, utrzymującymi się przez dłuższy czas, pionowymi i poziomymi zmianami tkanek miękkich od strony przedsionka jamy ustnej.

implanty

Technika ekstrakcji zębów ma bardzo istotne znaczenie, ponieważ od niej zależy wysokość oraz stan zachowanych ścian zębodołu. W przypadku zębów, wokół których w obrębie zębodołu dochodzi do zaawansowanych zmian periodontologicznych i rozległej resorpcji w trzech wymiarach, dzięki technice socket preservation można jednak zachować zębodół lub wyrostek w ograniczonym zakresie i to maksymalnie do wysokości zachowanych ścian zębodołu.

„Socket preservation” - technika zachowania wyrostka zębodołowego Technika „socket preservation” jest atraumatycznym postępowaniem mającym na celu zachowanie maksymalnej ilości struktur obszaru zębowo- wyrostkowego, tkanek twardych jak i miękkich po zabiegu usunięcia zęba. W takich przypadkach odpowiednio wczesna ekstrakcja, przeprowadzona z myślą o powodzeniu przyszłego leczenia implantologicznego, może być korzystna z punktu oceny wyniku planowanej odroczonej implantacji. Poniżej przedstawiono proces gojenia się zębodołu po usunięciu zęba, aby podkreślić znaczenie atraumatycznych zabiegów ekstrakcji. Należy podkreślić, iż proces gojenia zębodołu zachodzi przy współudziale aktywności komórkowej, sterowanej przez czynniki modulujące i rozpoczyna się od utworzenia we wnętrzu zębodołu skrzepu krwi bezpośrednio po ekstrakcji zęba i trwa do mineralizacji młodej tkanki kostnej (powstania tzw. kości blaszkowatej) w okresie między 14 a 18 tygodniem.

W procesach gojenia zębodołu dochodzi często do znacznych zmian kształtu i objętości wyrostka zębodołowego, które mogą mieć różny, osobniczo zmienny przebieg i zakres.Negatywnym skutkiem ubocznym procesu zaniku tkanek kostnych jest jednoczesna redukcja lub przesunięcie granicy rogowaciejącej tkanki dziąsłowej w obszarze wyrostka. W tym kontekście coraz częściej mówi się o tzw. „blaszce zbitej”. Tym pojęciem określa się część kostną wyrostka, z której wychodzą włókna więzadeł ozębnej i która stanowi z tego powodu osobną strukturę, zależną bezpośrednio od obecności zębów. Bez podjęcia celowych działań terapeutycznych obszar poekstrakcyjny podlega procesowi gojenia samoistnego i musimy się wtedy liczyć z nieuniknionym zjawiskiem resorpcji kości.

Celem każdego zabiegu ekstrakcji powinno być zatem możliwie atraumatyczne usunięcie zęba, którego nie możemy uratować, aby tym samym w optymalny sposób sterować następującym po ekstrakcji procesem gojenia rany i do minimum ograniczyć zjawisko resorpcji starając się mu zapobiec. Nowoczesne postępowanie profilaktyczne w odniesieniu do wyrostka zębodołowego powinno zapewniać dobre warunki wyjściowe dla zachowania wymiarów tkanek twardych i miękkich wyrostka, nie powinno powodować wydłużenia całkowitego czasu leczenia, a jeśli już, to tylko w niewielkim zakresie, a ponadto powinno być łatwe do wykonania oraz wiązać się z możliwie jak najniższymi kosztami.

Implantacja natychmiastowa charakteryzuje się dobrą przewidywalnością, jeżeli chodzi o zachowanie poziomu kości i jak wspomniano wyżej krótkim okresem leczenia oraz umiarkowanym poziomem kosztów, ponieważ jednocześnie wykonywanych jest kilka zabiegów. Należy jednak pamiętać, że wynik zabiegu implantacji natychmiastowej zależy głównie od ilości kości dostępnej w części wierzchołkowej zębodołu, co wiąże się z postępowaniem wymagającym dużych umiejętności praktycznych. Warunkiem jej przeprowadzenia jest brak zmian zapalnych. Na nawarstwianie kości na powierzchnię wszczepu, pozytywnie wpływają kontrolowane mikrodrgania natychmiastowo obciążonych prac implantologicznych. Należy także zwrócić uwagę na istotną rolę okostnej w procesie odtwarzania kości wyrostka zębodołowego.

implanty

Komórki wewnętrznej warstwy okostnej otrzymując z niej 80 % dopływu krwi tętniczej, są odpowiedzialne za przebudowę kości, głównie jej części korowej. Dlatego atraumatyczne ekstrakcje zębów oraz rola okostnej pomagają w zachowaniu kości wyrostka zębodołowego. Jeśli chodzi o przebudowę kości po usunięciu zęba, to w przednim odcinku kości szczęki resorpcja jej dochodzi do 25% w pierwszym roku po ekstrakcji zęba, do nawet 40% - 60% w kolejnych trzech latach. W odcinkach bocznych, tempo utraty kości wyrostka zębodołowego jest większe, sięgając 50% w pierwszym roku po ekstrakcji. Zmniejszenie ilości dostępnej kości wyrostka zębodołowego szczególnie w wymiarze przedsionkowo- podniebiennym stwarza trudności z umieszczeniem implantów.

W praktyce stosowana jest też implantacja odroczona lub późna, wykonywana jednocześnie z zabiegiem sterowanej regeneracji kostnej (GBR - guided bone regeneration) mającej na celu augmentację wyrostka zębodołowego. Niestety, często opisywanym powikłaniem tego zabiegu jest możliwość zakażenia obszaru regeneracji w wyniku obnażenia błony zaporowej . Dodatkowo należy krytycznie ocenić długi czas leczenia pacjenta, stopień złożoności zabiegu chirurgicznego oraz trudny do przewidzenia wynik końcowy terapii w przypadku niedoborów kostnych w obszarze blaszki przedsionkowej.

Wskazania do zastosowania implantów:

  • całkowite bezzębie
  • brak pojedynczego zęba
  • braki międzyzębowe o dużej rozpiętości
  • brak tolerancji protez ruchomych
  • brak zawiązków zębów stałych
Przeciwskazania bezwzględne do stosowania implantów:
  • AIDS
  • zły stan higieny jamy ustnej
  • narkomania
  • stany wyniszczenia organizmu
Przeciwskazania względne do stosowania implantów:
  • palenie tytoniu
  • choroba reumatyczna
  • choroby układu krążenia
  • wady zgryzu oraz parafunkcje narządu żucia
  • zaburzenia odporności organizmu
  • cukrzyca




Jak będzie przeprowadzone leczenie

Uzupełnienie braków zębowych u pacjentów za pomocą tradycyjnego leczenia protetycznego (z zastosowaniem mostów i protez ruchomych ) z jednej strony częściowo rozwiązuje problem kosmetyczny, a z drugiej wiąże się z nieodwracalnymi zmianami wskutek oszlifowania zębów pod filary mostów, czy z zanikiem kości wyrostka zębodołowego szczęki i części zębodołowej żuchwy. Ruchome protezy użytkowane przez pacjentów prowadzą do bardzo wyraźnych zaników kostnych, wskutek czego stają się one mało stabilne i źle dopasowane, co z kolei wpływa na trudności w odgryzaniu pokarmów, żuciu i mówieniu. Lepszą metodą rekonstrukcji braków zębowych jest leczenie implantologiczne, które powinno być przeprowadzone w krótkim czasie po ekstrakcji zębów z uwagi na zawsze występujący i postępujący zanik kości wyrostka zębodołowego szczęki i części zębodołowej żuchwy, w miejscu usuniętych zębów.

Dostępnych jest wiele systemów implantologicznych. Implanty można podzielić na: implanty jednofazowe (natychmiastowe) – gdy założenie implantu i uzupełnienia protetycznego odbywa się podczas jednej wizyty i implanty dwufazowe (odroczone) – gdy najpierw następuje wprodzenie wszczepu, a po upływie 2 - 6 miesięcy odbudowa protetyczna.

Implantacja jednofazowa (natychmiastowa) polega na jednorazowej ingerencji chirurgicznej w tkanki, umieszczeniu wszczepu w kości natychmiast po usunięciu zęba z natychmiastową odbudową protetyczną. Pod pojęciem natychmiastowa odbudowa protetyczna należy rozumieć założenie uzupełnienia protetycznego najpóźniej do 48 godzin od wprowadzenia implantu, przy czym założone korony protetyczne są bez kontaktu zgryzowego w okluzji statycznej i dynamicznej. Pacjent po założeniu implantów jednofazowych (natychmiastowych) wychodzi z gabinetu od razu z nowymi, odtworzonymi i osadzonymi na implantach zębami. Jest to idealne i korzystne rozwiązanie dla pacjenta, ponieważ metoda ta znacznie skraca czas leczenia, nie wymaga nacięcia tkanek miękkich, zwykle nie trzeba też wykonywać augmentacji kości. Implant, który jest jednolitą (jednoczęściową) śrubą tytanową wprowadzany jest do zębodołu po usuniętym zębie. Dodatkową zaletą tego zabiegu jest jego wykonanie tuż po ekstrakcji zębów, co zapobiega zanikowi kości.

W przypadku zabiegów implantacji odroczonej braków zębowych z wykorzystaniem implantów jednofazowych, podobnie jak w zabiegach implantacji natychmiastowej, nie ma potrzeby wykonywania jakichkolwiek nacięć błony śluzowej z użyciem płatów śluzówkowo-okostnowych. Śruba tytanowa jest wprowadzana przez mały otwór (2 mm), zajmując miejsce, gdzie wcześniej był ząb. Na część wystającą z dziąsła nakładana jest wstępnie korona tymczasowa, a po 3-6 miesiącach zakładana jest korona lub most ostateczny.

Implantologia jednofazowa jest idealnym rozwiązaniem z punktu widzenia komfortu pacjenta ze względu na mniejszą ilość zabiegów chirurgicznych oraz krótszy czas leczenia. Postępowanie jednoczasowe polega na zaopatrzeniu zębodołu po ekstrakcji zęba natychmiastowym implantem, bez konieczności cięcia tkanek miękkich oraz augmentacji tkanek twardych. Pod pojęciem „zaopatrzenie natychmiastowe”, rozumiemy założenie uzupełnienia protetycznego bez kontaktu zgryzowego w okluzji statycznej i dynamicznej, najpóźniej do 48 godzin po osadzeniu implantu.

U pacjentów, u których choroby ogólnoustrojowe, takie jak cukrzyca, choroby serca, zbyt wysoki poziom lipidów powodują, że skomplikowane, obciążające organizm, zabiegi chirurgiczne rekonstrukcji wyrostka zębodołowego, są przeciwwskazane warto zastosować zabiegi oparte na natychmiastowym obciążeniu implantów . Implant tego typu jest zaprojektowany w taki sposób, że można go zastosować nawet u osób z zanikiem kości. W takich przypadkach ulega on zakotwiczeniu w odpowiednio solidnych punktach kości. Jest wykonany z wysokiej jakości tytanu klasy 4. Metoda natychmiastowego obciążenia implantów jednofazowych jest mało inwazyjna i ma ważną zaletę, polegającą na znaczącym skróceniu czasu rehabilitacji, dzięki znacznemu zredukowaniu liczby zabiegów chirurgicznych w obrębie błony śluzowej i kości (oraz skróceniu czasu gojenia). Wystarczy jedna wizyta dla wykonania wszystkich operacji niezbędnych do przygotowania jamy ustnej do implantacji (ekstrakcje i inne zabiegi higieniczne) razem z wstawieniem implantu, zazwyczaj bez konieczności nacinania dziąseł. Pierwsza sesja kończy się umieszczeniem tymczasowych uzupełnień protetycznych stałych.

Ponadto, ta procedura jest związana ze znaczną oszczędnością tkanek w okolicy wszczepu: stopień zniszczenia tkanki kostnej zmniejsza się o ok. 80%. Możliwość gojenia bez uszkodzenia ciała jest jednym z najstarszych marzeń człowieka, i taki jest dokładnie cel zastosowania implantów jednofazowych. Podejście w minimalnym stopniu inwazyjne, które jest cechą Włoskiej Szkoły Implantologicznej opartej na implantach poddawanych natychmiastowemu obciążeniu ma coraz większe zastosowanie z powodu niewielkiego stopnia inwazyjności tego zabiegu.

Oprócz tego, że implanty poddawane natychmiastowemu obciążeniu wymagają tylko niewielkiej interwencji chirurgicznej, mają one też inną zaletę: dzięki nim możliwe jest znaczne skrócenie czasu rehabilitacji. Dzieje się tak dlatego, że zmniejszeniu uległo chirurgiczne oddziaływanie na błony śluzowe i kości (a w konsekwencji czas ich gojenia uległ skróceniu). Możliwe jest usunięcie chorego zęba, wstawienie implantu i założenie tymczasowej stałej protezy podczas pierwszej wizyty, następnie pobranie wycisków i przystapienie do etapu stałej protezy w ciągu kilku wizyt na przestrzeni kilku miesięcy. Czas potrzebny na przeprowadzenie całej procedury ulega znacznemu skróceniu.

W dniu zabiegu implantacji i w ciągu dwóch kolejnych dni należy:

  • nie palić
  • nie pić żadnego alkoholu
  • nie wykonywać żadnego wysiłku fizycznego
  • mniej mówić
  • po jedzeniu przepłukiwać krótko jamę ustną zalecanymi płukankami
  • czyścić zęby a w okolicy implantu specjalną szczoteczką pozabiegową
  • jeść i pić dopiero po upływie miejscowego znieczulenia
  • przyjmować tylko płynne i miękkie pożywienie
  • nie gryźć w okolicach implantu
  • usta w okolicy rany tylko przepłukiwać; w czasie po zabiegu nie używać elektrycznej szczoteczki do zębów w okolicy rany
  • po jedzeniu przepłukać krótko jamę ustną
  • nie dotykać okolic implantu palcami ani językiem
  • przy ewentualnych krwotokach próbować zahamować krwawienie np. chusteczką; jeśli po upływie pół godziny krwotok nie ustanie, zadzwonić natychmiast do dentysty
  • w okolicy miejsca operacji, policzka i podbródka może wystąpić obrzęk, który po paru dniach zniknie; złagodzenie tych objawów można uzyskać stosując zimne okłady