---

Technologia implantów igłowych

Chodzi tutaj o technikę implantologiczną wprowadzoną przez Scialom, która przewiduje używanie implantów igłowych w tkance kostnej. Igły o średnicy 1,2 - 1,3 - 1,5 mm, w przeszłości wytwarzane z tantalu, obecnie z tytanu, są mocowane w kości w sposób rozbieżny lub palisadowy.

Technika

Przeciwnie do tego, co przynosi pierwsze wrażenie, nie jest to łatwa technika i wymaga dobrych zdolności manualnych lekarza.

• Wprowadzić igłę wywierając duży nacisk, przy bardzo niskiej prędkości rotacji w celu uniknięcia przegrzania kości.
• Implantować igłę na maksymalną głębokość, dochodząc do zwartej kości (kora) po przeciwnej stronie punktu mocowania, unikając w ten sposób sytuacji, że igła będzie pływać w substancji gąbczastej kości.
• Rozbieżność pomiędzy igłami powinna wynosić do 35° w celu stworzenia pola bazowego o możliwie jak największej powierzchni, ale bez narażenia na dociskowe zgięcie z powodu zbyt dużego nachylenia kątowego.
• Należy unikać, w miarę możliwości, krzyżowania się igieł w tkance kostnej.
• Zaprojektować implant i wykonać go w taki sposób, aby cały front był piramidalny (pochodzący z rozbieżności igieł), nie tylko kant, opierający się obciążeniom bocznym, które są najbardziej niebezpieczne dla implantów, przez co redukuje się urazy.
• Zaprojektować implant w taki sposób, aby siła wynikająca z siły żucia opadała na bazowy poligon rysunku implantologicznego.
• Utrwalić implanty w błonie śluzowej, starannie je umacniając.
• Nie ściskać włóknistej błony śluzowej nieodpowiednimi strukturami nakładanymi, aby zapewnić higienę i nie powodować odgniotów.

Korzyści wynikające z zastosowania igieł

Porównując z innymi metodami przy igłach nie nacina się (prawie nigdy) błon śluzowych i daje to pacjentowi lepszy komfort: brak nacięć
i szwów, a w konsekwencji brak krwiaków.

Biorąc pod uwagę małą średnicę igieł, mogą one być używane również przy bardzo cienkich grzebieniach.

Igły nie powodują właściwie żadnej traumy i niszczą małą ilość tkanki kostnej.

Igły muszą zawsze dochodzić do kory przeciwległej w stosunku do punktu zagłębienia. Czyli implant jest zawsze podtrzymywany przez dwie warstwy korowe kości.

Ten typ implantu można również wykorzystać w żuchwie. Dlaczego? Ponieważ igła posiada delikatną twardość, można jej nadać wymagany kierunek, aby obejść newralgiczne formacje anatomiczne, takie jak na przykład kanał żuchwowy.

Igły, zgrzane między sobą (lub z innymi implantami, na przykład śrubami) przyjmują dużą stabilność i natychmiastową stałość, do tego stopnia, że od razu mogą być obciążane.

Podsumowując, główne korzyści wynikające z igłowej techniki implantologicznej są następujące:

• minimalna trauma chirurgiczna;
• możliwość rehabilitacji chirurgicznej podczas jednej wizyty;
• minimalna średnica pozwala na wykorzystanie bardzo cienkich przekrojów kości;
• możliwość obejścia, bez urażania, delikatnych form anatomicznych, jak zatoka szczękowa, doły nosowe, kanał żuchwowy, otwór bródkowy;
• nie przewiduje niszczenia tkanki kostnej;
• można stosować nawet wtedy, gdy inne urządzenia nie nadają się do stosowania;
• w przypadku niepowodzenia nie zostawia żadnego uszkodzenia kostnego.

Zalecenia kliniczne

• Pacjenci o ubogiej tkance kostnej, którzy nie mają zamiaru, albo nie można ich poddać urazowym interwencjom wymagającym regeneracji lub przeszczepów kostnych.
• Osoby starsze ze spowolnionym metabolizmem kostnym czyli o niedostatecznej lub spowolnionej możliwości integracji kostnej.
• Użycie jako podpora i/lub stabilizacja innych implantów.
• Z sukcesem mogą być używane w celu odzyskania złamanych implantów lub implantów, które noszą ślady tymczasowości.

Stabilizacja igieł

Implanty igłowe posiadają dobrą stabilność pierwotną i oferują dobrą wytrzymałość na natychmiastowe obciążenie, z powodu materiału, z którego są wykonane (Tytan stopnia 4).

Przede wszystkim implant igłowy jest przeznaczony do założenia jako podpora dla implantu dentystycznego już istniejącego w celu umocnienia jego stabilności i odzyskania funkcjonalności. Dlatego też lekarz, który ma wykonać operację, musi przede wszystkim dokonać oceny sytuacji, ustalając konieczną ilość igieł, aby można było w bezpieczny
i funkcjonalny sposób naprawić uszkodzony implant; następna faza polega na zlokalizowaniu najbardziej odpowiedniej pozycji, w którą włożyć igłę lub igły: pozycja ta musi być taka, aby ustaliła, na zakończenie, geometryczną konfigurację, która będzie mogła zagwarantować sukces interwencji naprawczej. Po zakończeniu tej oceny można przeprowadzić zabieg, przestrzegając powyższych zaleceń.

Inne zastosowanie igieł to takie, które opisano na następnych obrazkach, polega na tworzeniu, jedynie przy użyciu igieł, nowego implantu.

W tym przypadku, za pomocą zgrzewania można doprowadzić do połączenia igieł w dwójnóg, trójnóg, czwórnóg lub w palisadę poprzez użycie krótkiego pręta.

Wybór igły do zaimplantowania (to znaczy średnicy innego typu) zależy od przestrzeni i od dostępnego grzebienia kostnego.

Poza tym w zależności od klasyfikacji MISCH odnoszącej się do jakości kości sugeruje się następujące konfiguracje:

Jakość kości	Dopuszczalne konfiguracje
D1	Dwójnóg, trójnóg, czwórnóg, palisada + krótki pręt
D2	Dwójnóg, trójnóg, czwórnóg, palisada + krótki pręt
D3	Trójnóg, czwórnóg, palisada + krótki pręt
D4	Trójnóg, czwórnóg, palisada + krótki pręt

Ostrzeżenia

Obróbka i zastosowanie na implantach struktur nakładanych, indywidualnie skonstruowanych, nie podlegają kontroli producenta
i dlatego to lekarz ponosi za nie odpowiedzialność.

Żywotność implantu zależy również od prawidłowego dbania o niego przez pacjenta, który musi być poinformowany przez lekarza o sposobie postępowania i zachowaniu wizyt kontrolnych ustalonych przez specjalistę. Lekarz musi poinstruować pacjenta o sposobie zachowania higieny jamy ustnej i o sposobach postępowania z protezą, zaleca się używanie past do zębów zawierających fluor.

Implanty igłowe zostały skonstruowane z zachowaniem zharmonizowanych norm określonych w zasadniczych wymogach dotyczących bezpieczeństwa i zdrowia wskazanych w Dyrektywie 93/42/CEE (Rozporządzenie z mocą ustawy 46/97)

Uwaga! Dentystyczne implanty IGŁY muszą być zakładane jedynie przez lekarzy stomatologów, chirurgów stomatologów i chirurgów szczękowo-twarzowych.

	Panoramiczne zdjęcie rentgenowskie jamy ustnej pozbawionej zębów z założonymi w żuchwie implantami igłowymi. Wystające części igieł zostaną przycięte do odpowiedniego wymiaru i połączone ze sobą poprzez zgrzanie. W ten sposób stworzą się stożki metalowe, na których zostaną umocowane sztuczne zęby.
	Zdjęcie, które przedstawia, jak wystające części implantów igłowych, poza połączeniem ze sobą dwóch lub trzech, mogą być również połączone poprzez zgrzanie ich z użyciem krótkich prętów poprzecznych z tytanu, tworząc w ten sposób podporę, na której będą później umocowane zęby.
	Protezy na implantach igłowych.

Pojedynczy implant ustabilizowany igłami

Implant igłowy, forma cylindryczna samoforsująca
O 1,2 mm	L. 35 mm	Kod: AGHI D.1.2
O 1,3 mm	L. 35 mm	Kod: AGHI D.1.3
O 1,5 mm	L. 35 mm	Kod: AGHI D.1.5
Torpan Maillefer
O 0,9 mm	L. 18 mm
O 0,9 mm	L. 25 mm
O 1,3 mm	L. 18 mm
O 1,3 mm	L. 25 mm
Wrzeciono do igieł standardowych
	L. 24 mm	Kod: MANDRINO L.24
	L. 30 mm	Kod: MANDRINO L.30