implanty tytanowe

Archeolodzy, którzy odkopali grobowiec Mayon w Ameryce Centralnej znaleźli szczątki zęba w kształcie muszli, który był umieszczony w pustym zębodole. Odkrycia egipskie wskazują również na to, że w czasach starożytnych używano muszli, aby zastąpić brakujące zęby.

Implantologia stomatologiczna w dwudziestym wieku najszybciej rozwijała się
w Szwecji i Włoszech. Szkoła włoska wprowadziła pierwszy implant specjalnie zaprojektowany do natychmiastowego obciążenia (Stefano M.Tamonte-1961).

W latach 1960-1970 ważne badania histologiczne prowadził Pasqualini, w 1972 Garbaccio sformułował teorię bikortykalizmu. W 1975 roku Mondani zaprojektował pierwszą spawarkę wewnątrzustną wykorzystującą zjawisko synkrystalizacji. Dzięki badaniom tych naukowców powstała włoska szkoła implantologiczna.

W 1952 roku szwedzki chirurg-ortopeda P.J.Branemark odkrył podczas eksperymentów na królikach, że tytan łączy się na trwałe z kośćmi udowymi królików. Chociaż początkowo interesował się rolą tytanu w chirurgii ortopedycznej, z czasem Branemark skierował swoje badania w kierunku zastosowania tytanu do rekonstrukcji uzębienia z powodu rozpowszechnionej utraty zębów. Branemark opublikował wiele artykułów na temat badań nad implantami stomatologicznymi i ostatecznie w 1981 roku potwierdził skuteczność oraz bezpieczeństwo zastosowania tytanu do rekonstrukcji braków zębowych.

Implanty w rehabilitacji braków zębowych, Stomatologia rekonstrukcyjna

Implanty możemy nazwać sztucznymi korzeniami zębów mocowanymi w kości szczęki lub żuchwy, które zastępują utracone uzębienie. W dzisiejszych czasach implanty wraz z koronami/mostami protetycznymi tworzą najpopularniejszą metodę uzupełniania braków zębowych, ponieważ funkcjonują tak, jak naturalne zęby, pomagają zachować strukturę kostną szczęki/żuchwy, zapobiegając resorbcji-zaniku kości.

Leczenie protetyczne braków zębowych-bezzębia z zastosowaniem protez osiadających lub mostów, rozwiązują problem kosmetyczny braków zębowych, ale nie chronią przed utratą kości. Należy zwrócić w tym miejscu szczególną uwagę na to, że każdy most protetyczny, który wykona lekarz stomatolog w celu uzupełnienia brakującego zęba spowoduje nieodwracalne zmiany w zębach sąsiadujących z luką (opracowanie-szlifowanie) tak, aby służyły one jako filary dla przyszłego uzębienia. Trwałość koron/mostów protetycznych nie przekracza 5-10 lat, najczęściej wymagają wymiany z powodu zmian próchnicowych powierzchni korzeni zębów w okolicy zakończenia brzegu korony/mostu.

Ruchome protezy częściowe lub całkowite przysparzają pacjentom jeszcze większych problemów - złe dopasowanie, duża ruchomość, nie pozwalają ich posiadaczom prawdłowo gryźć, przeżuwać pokarmy oraz prawidłowo mówić.

Wiele osób z tego powodu czuje się zawstydzona i wycofuje się z aktywnego życia społecznego. Ruchome protezy użytkowane przez pacjentów przez wiele lat prowadzą do bardzo wyraźnych zaników podłoża kostnego, co często powoduje duże trudności zastosowania-umocowania implantów w przyszłym leczeniu braków zębowych-bezzębia.

Pacjenci rozważający leczenie stomatologiczne polegające na rekonstrukcji brakujacego uzębienia za pomocą implantów powinni decydować się na takie leczenie dość szybko po utracie zębów tak, aby uchronić się przed procesem zaniku otoczenia kostnego. Filozofia implantologii według dr n.med Michała Popińskiego pozwala na umieszczenie implantu w miejscu usuniętego zęba bezposrednio po ekstrakcji w większości przypadków. Taki sposób leczenia zredukuje w sposób znaczący zjawisko zaników kostnych.

W Europie, tak jak i w Polsce, średnio co drugi człowiek dorosły nie ma jednego lub więcej zębów, głównie z powodu próchnicy oraz wzrostu chorób przyzębia-paradontozy, związanego w faktem starzenia się społeczeństw. Utrata zębów w starszym pokoleniu stała się cichą epidemią. Z powodu braku zębów ludzie nie są w stanie prawidłowo się odżywiać i często mają niedobory żywieniowe związane z ubogą dietą. Brak zębów jest również problemem socjologicznym i osobistym pacjentów, ma negatywny wpływ na własną samoocenę i na funkcjonowanie w społeczeństwie.

Rodzaje implantów używanych w stomatologii rekonstrukcyjnej

Współczesna stomatologia rekonstrukcyjna posługuje się takimi rodzajami (grupami) implantów jak:

W większości przypadków implanty stomatologiczne wykonane są z tytanu. W ostatnich latach coraz większe zastosowanie w stomatologii rekonstrukcyjnej i implantologii znajdują implanty wykonane z cyrkonu (szczególnie w wykonawstwie rekonstrukcji kosmetycznych).

Postęp w technologii zastosowania tlenku cyrkonu w implantologii powoduje, że dostępne są obecnie na rynku implanty zarówno jedno i dwufazowe. Tak jak uzupełnienia protetyczne pełnoceramiczne powoli wypierają konstrukcje metalowo - porcelanowe, tak implanty cyrkonowe stworzą w przyszłości alternatywę dla implantów tytanowych.

Rozwój implantologii na świecie oraz wzrost zainteresowania pacjentów tego typu rozwiązaniami rekonstrukcyjnymi, spowodował gwałtowny rozwój firm produkujących implanty. Setki bardziej renomownych i mniej znanych firm tworzą systemy implantologiczne, a wspólną cechą ich wszystkich jest to, że są to śruby tytanowe, które służą do rehabilitacji utraconego uzębienia.

Implanty jednofazowe

Są konstrukcją jednoczęściową - monolitem tytanowym. Zastosowanie implantów jednofazowych w procesach rekonstrukcji braków zębowych, rozpowszechnione we Włoszech w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku, obecnie jest metodą powszechnie stosowaną w całej Europie i na świecie. Implamed pod kierunkiem dra. n.med Michała Popińskiego od kilku lat jest prekursorem zastosowania tego typu implantów w rehabilitacji bezzębia w Polsce.

Przykładem zastosowania implantów jednofazowych w rekonstrukcji braków pojedynczych zębów, jak i rozległych-bezzębia, są śruby śródkostne samogwintujące określane jako implanty z możliwością natychmiastowego obciążenia

System ten pozwala na natychmiastowe rozwiązanie we wszystkich przypadkach całkowitego lub częściowego bezzębia, zarówno
w obrębie szczęki górnej, jak i żuchwy, ponieważ konstrukcja implantów umożliwia ich natychmiastowe obciążenie po przeprowadzeniu zabiegu chirurgicznego, przygotowanymi uprzednio protezami tymczasowymi, które pozostaną na miejscu przez okres potrzebny do wykonania protezy stałej.

Implanty takie wskazane są do wszystkich typów protez, zarówno stałych, jak ruchomych, ale są absolutnie idealne we wszystkich przypadkach, w których można przejść bezpośrednio do pobrania wycisków i przygotowania ostatecznej protezy.

Mechanizm połączenia implantów z kością wyrostka zębodołowego

Osseointegracja (także osteointegracja) - jest to zjawisko bezpośredniego, strukturalnego i czynnościowego połączenia pomiędzy uporządkowaną, żywą kością i powierzchnią implantu. Uważa się, że tlen zawarty w tkance kostnej tworzy na powierzchni tytanowego implantu warstwę dwutlenku tytanu, na której może odkładać się nowa, mineralizująca się tkanka kostna tworząca właściwe mocowanie implantu.

Wieloletnie obserwacje lekarzy implantologów na całym świecie dowiodły, że proces łączenia się implantów z kością w odcinku górnym - szczęki trwa około 6 miesięcy, podczas gdy, w odcinku dolnym-żuchwy około 3 miesięcy. Po upływie takiego czasu lekarz może przystąpić do wykonania ostatecznych uzupełnień protetycznych. Proces gojenia się implantu oparty jest na przebudowie tkanki kostnej, a jej budowanie musi być szybsze od procesów resorbcji, wywołanych ciałem obcym. Integracja powierzchni implantu z kością jest procesem ciągłym i polega na ustawicznej resorbcji i absorbcji tkanki kostnej. Na utrzymanie równowagi między tymi procesami mają wpływ siły biomechaniczne, powstające w wyniku pracy uzupełnienia protetycznego osadzonego na implancie. Fakt ten powoduje, że precyzja oraz rodzaj konstrukcji uzupełnień protetycznych koron/mostów ostatecznych ma decydujący wpływ na trwałość zrekonstruowanego implantologicznie uzębienia.

Z doświadczeń i obserwacji własnych dra. Michała Popińskiego wynika filozofia systemu Implamed zakładająca w procesie rehabilitacji bezzębia odtwarzanie takiej ilości filarów, aby ograniczyć do minimum efekt przeciążeń przyszłych uzupełnień protetycznych opartych na implantach.

Proces osteointegracji jest widoczny jedynie w obrazie mikroskopu elektronowego, jako obecność młodej tkanki na tlenkowej powierzchni implantu. W związku z tym bardzo trudno jest wydać opinię o postępie procesu osseointegracji wyłącznie na podstawie badania klinicznego. Na podstawie badań radiologicznych i klinicznych można rozpatrywać jedynie gęstość struktury kostnej wokół implantu.

Warunkiem powodzenia zabiegów implantologicznych jest atraumatyczne i bez przegrzania tkanki kostnej podczas zabiegu chirurgicznego, założenie implantu oraz zagwarantowanie pierwotnej stabilności wszczepu.

Procesy regeneracji i osseointegracji - połączenia implantów z kością, wspomagamy poprzez użycie w czasie zabiegów implantologicznych preparatów uzupełniająch utaconą tkankę kostną. Biomateriały pełnią funkcje wypełniaczy, utrzymując przestrzeń dla wzrostu kości. We współczesnej implantologii stosujemy również materiały zawierające czynniki wzrostu kości - działanie osteoindukcyjne, znajdują się one w tkankach kości naturalnej(BMP), płytkach krwi (PDGF) lub produkowane są dzięki inżynierii genetycznej jako czynniki ludzkie rekombinowane(rh). Dają możliwość regeneracji pionowej i poziomej kości bez konieczności dużych, okaleczających przeszczepów kostnych np. z talerza biodrowego pacjenta.

Bio-Oss

Badania naukowe dają mocne świadectwo, że użycie czynników wzrostu jest dużo skuteczniejsze niż używanie syntetycznych lub naturalnych preparatów kościozastępczych. Materiały tego typu w systemie implantologicznym Implamed stosowane są praktycznie przy wykonaniu każdego zabiegu wszczepienia implantów.

korona

Czynnikiem niezbędnym w systemie Implamed-systemie impantologicznym natychmiastowego obciążenia, jest zachowanie rygorów dietetycznych bezpośrednio po zabiegu wprowadzenia implantów i obciążenia ich uzupełnieniami protetycznymi.

W okresie gojenia implantów, łączenia z kością wyrostka zębodołowego, zespół Implamed zaleca dietę miękką-papkowatą, aby uchronić implanty przed zwichnięciem, ponieważ bezpośrednio po zabiegu implantologicznym otrzymujecie Państwo korony/mosty, które tworzą nowe uzębienie, ale ustabilizowanie implantów i proces połączenia ich z kością będzie trwał od 3 do 6 miesięcy (patrz osseointegracja). Jest to jedyne ograniczenie Państwa aktywności życiowej.

Posiadanie uzębienia bezpośrednio po zabiegu implantologicznym zrekompensuje Państwu niedogodności związne z krótkotrwałą koniecznością stosowania diety.

W zależności od rodzaju i rozległości zabiegu dentystycznego, przez okres określony przez lekarza, należy stosować dietę papkowatą. Dieta ta należy do żywieniowo pełnowartościowych diet łatwostrawnych, jedynie o zmienionej konsystencji, uzyskiwanej poprzez częściowe miksowanie i przecieranie pokarmów. miekka Przykładem mogą być zupy przecierane, podprawione (zagęszczoną mąką, żółtkiem, masłem). Pieczywo miękkie, bez skórki, ew. namoczone. Mięsa gotowane w wodzie lub na parze, mielone podawane z sosem. Warzywa i owoce w postaci soków lub gotowane przetarte lub zmiksowane. Przeciwwskazane jest świeże pieczywo, szczególnie typu świeżych bułeczek, bagietki czy chleba ze skórką, nieprzetarte kasze i makarony, żółte sery, wszystkie świeże warzywa i owoce, w szczególności warzywa kapustne, cebula, czosnek, rzepa, groch, fasola, orzechy, owoce suszone oraz twarda czekolada i chałwa. Należy unikać ostrych przypraw, przy zachowaniu odpowiedniej ciepłoty pokarmów.

Należy zwrócić uwagę na fakt, że zjawisko połączenia implantów z kością-osseointegracji może w ogóle nie wystąpić, mimo, że implant nie wykazuje żadnej widocznej ruchomości, a jego stabilizacja pozwala na wykonanie odbudowy protetycznej.

Osseointegracja może też wystąpić jedynie przez pewien czas i zaniknąć. Nie zawsze znane są przyczyny takich niepowodzeń. Często mogą one zależeć od czynników natury biologicznej, np. kość może być zbyt słabo unaczyniona lub jej jakość czy zwartość mogą się okazać nieodpowiednie. Proces osseointegracji może też zaniknąć na skutek przeciążenia implantu czy parafunkcyjnych nawyków pacjenta.

Właśnie dlatego tak ważne są wizyty kontrole i kontakt z lekarzem prowadzącym.